१. 'अन्तस्त्यक्तकषायस्य' — भित्री शुद्धताको पराकाष्ठा

वेदान्तमा 'कषाय' भन्नाले मनको गहिराइमा लुकेर बसेका पुराना संस्कार, राग (आसक्ति) र द्वेष (घृणा) का दागहरूलाई बुझाउँछ।
धेरै मानिसहरू बाहिरबाट गेरुवा वस्त्र लगाउँछन् वा माला जप्छन्, तर भित्र कषाय (रिस, ईर्ष्या, काम) जस्ताको तस्तै हुन्छ।

अष्टावक्र भन्नुहुन्छ:

सच्चा त्याग बाहिरको लुगा फेर्नु होइन; यो त 'अन्तः त्यक्त' (भित्रबाट कषाय पखाल्नु) हो!

जब मन भित्रबाट कञ्चन हुन्छ, तब:

• मानिस 'निर्द्वन्द्व' हुन्छ (सुख आए पनि ठीक, दुःख आए पनि ठीक)।
• मानिस 'निराशीष' हुन्छ (कुनै बाहिरी वस्तुसँग आफ्नो खुशीको सर्त बाँध्दैन)।

२. 'यदृच्छयागतो भोगो' — प्रारब्धको सहज स्वीकार

कतिपयलाई लाग्छ कि आत्मज्ञानी भएपछि खान-पिउन वा बोल्न छोड्नुपर्छ।
अष्टावक्र स्पष्ट गर्नुहुन्छ:
शरीर जबसम्म बाँच्छ, तबसम्म त्यसको प्रारब्ध (कर्मको गति) अनुसार अनुकूल र प्रतिकूल परिस्थितिहरू स्वतः आइरहन्छन्।

• राजा जनकको सामुन्ने राजदरबार, सिंहासन र प्रजाको सेवाको भोग आयो— उहाँले त्यसलाई न घृणा गरेर भाग्नुभयो, न त अहंकारले मात्तिनुभयो।
• यदि भोलि जङ्गलमा भिक्षा माग्ने दिन आयो भने पनि ज्ञानी त्यसलाई उस्तै शान्त भावले स्वीकार गर्दछ।

३. अध्याय ३ को पूर्णता र आत्मज्ञानको कसी

यस श्लोकसँगै तेस्रो अध्याय (आत्मज्ञानपरीक्षा) सम्पन्न हुन्छ।
अष्टावक्रले यस अध्यायमा राजा जनकलाई कडा प्रश्नहरू सोधेर यो स्पष्ट गरिदिनुभयो कि:

• आत्मज्ञान केवल मुखको बोली होइन, यो त जीवनको हरेक क्षणमा देखिने राग-द्वेषरहित समता हो।
• जो मानिस भित्रबाट तृप्त भइसक्यो, उसलाई संसारको कुनै पनि भोगले बाँध्न सक्दैन।
  यसरी अष्टावक्रको कसी परीक्षणमा राजा जनक पूर्ण रूपले खरो उत्रिनुहुन्छ।