१. भाव र अभावको दार्शनिक जाल

मानव बुद्धि सधैं दुई अति (extremes) मा दौडिरहन्छ:

1. भाववादी (Realist/Positivist): ऊ भन्छ— "संसार छ, वस्तुहरू छन्, शरीर नै सत्य हो, म सुख भोग्छु।" ऊ वस्तुहरूको चिन्तनमा व्याकुल हुन्छ।
2. अभाववादी वा शून्यवादी (Nihilist): ऊ भन्छ— "केही पनि छैन, सबै शून्य हो, संसार भ्रम हो।" तर ऊ पनि 'शून्यता' वा 'अभाव' को विचारलाई नै समातेर बसिरहेको हुन्छ।

अष्टावक्र भन्नुहुन्छ: दुवै मानिस अझै मनकै जालोमा छन्। किनकि 'छ' भन्नु पनि मनको वृत्ति हो, र 'छैन' भन्नु पनि मनकै वृत्ति हो।

२. 'उभयाऽभावकः' — अद्वैतको परम तटस्थता

सच्चा ज्ञानी (उभयाऽभावकः) को हो?

• उसले न 'छ' लाई समात्छ, न 'छैन' लाई।
• ऊ कुनै दार्शनिक मान्यता (dogma) मा बाँधिदैन।
• ऊ त त्यो तटस्थ प्रकाश हो जसको अगाडि 'हुनु' र 'नहुनु' दुवै नाटकका पर्दा जस्तै आउँछन् र जान्छन्।
• जब कुनै पक्षपात वा पकड रहँदैन, तब मन 'निराकुलः' हुन्छ— त्यहाँ कुनै मानसिक तरङ्ग वा तनाव बाँकी रहँदैन।

३. जीवनमा व्याकुलता हटाउने कला

• संसारका विषयमा 'यो ठीक कि त्यो ठीक' भनेर व्यर्थको मानसिक बहस नगर्नुहोस्।
• सकारात्मक (positive) र नकारात्मक (negative) दुवै विचारभन्दा पर रहेको आफ्नो साक्षी स्वरूपलाई चिन्नुहोस्।
• जब तपाईं कुनै पक्ष लिन छाड्नुहुन्छ, तब भित्री विवाद सकिएर परम शान्ति छाउँछ।

मनन सूत्र:
"हुनु र नहुनु दुवै मनका लहर हुन्; म त ती दुवै लहरहरू नउठ्ने अगाध सागर हुँ।"