१. लोक-व्यवहारको सर्वोच्च परीक्षा: वन्दना र निन्दा

सांसारिक मानिस अरूको जिब्रोको रिमोट कन्ट्रोलमा नाच्छ:

• कसैले हात जोडेर प्रशंसा गर्‍यो भने ऊ अहङ्कारले फुल्छ (वन्द्यमानः)।
• कसैले नराम्रो भन्यो वा गाली गर्‍यो भने ऊ रिसले काम्छ (निन्द्यमानः)।
• तर ज्ञानीको चेतना अरूको धारणाको दास हुँदैन:
  • उसलाई थाहा छ कि प्रशंसा र निन्दा केवल हावाका तरङ्ग हुन्; ती शब्दहरूले उसको अमर आत्मालाई छुन सक्दैनन्।
  • त्यसैले ऊ न प्रशंसामा मक्ख पर्छ, न निन्दामा क्रोधित हुन्छ।

२. मृत्यु र जीवनको परम समता

मानव जीवनको सबैभन्दा गहिरो डर 'मृत्यु' हो, र सबैभन्दा ठूलो आसक्ति 'जीवन' हो।
अष्टावक्र देखाउनुहुन्छ: ज्ञानीले यी दुवैको सीमा पार गरिसकेको छ:

• नैवोद्विजति मरणे: जब मृत्यु आउँछ, उसलाई कुनै त्रास हुँदैन। जसरी मानिसले पुरानो कपडा खोलेर फाल्छ, उसले शरीरलाई त्यस्तै सहजताले छाडिदिन्छ।
• जीवने नाभिनन्दति: जबसम्म शरीर बाँच्छ, ऊ त्यसलाई मोहको बन्धन बनाउँदैन; ऊ त केवल प्रकृतिको उपहार ठानेर साक्षी भावले हेरिरहन्छ।

३. दैनिक जीवनमा समताको पाठ

• अरूको प्रशंसामा आफ्नो खुशी र अरूको निन्दामा आफ्नो दुःख खोज्न बन्द गर्नुहोस्।
• मृत्युलाई शत्रु नठानेर जीवनको स्वाभाविक विश्राम सम्झनुहोस्।
• जीवनलाई कुनै बोझ वा आसक्ति नबनाई वर्तमान क्षणमा स्वतन्त्र भएर बाँच्नुहोस्।

मनन सूत्र:
"न मलाई प्रशंसाले बढाउन सक्छ, न अपमानले घटाउन सक्छ; म त जीवन र मृत्यु दुवैभन्दा पर रहेको नित्य, अचल, अमर आत्मा हुँ।"