१. जीवन, मृत्यु र लोकहरूको विसर्जन

मानव जातिको सारा धर्म र दर्शन जीवन र मृत्युको रहस्य सुल्झाउन बनेका हुन्:

• मानिस डराउँछ— "मृत्यु पछि म कहाँ पुग्छु? स्वर्ग कि नर्क? कुन लोकमा?"
• तर राजा जनक हाँस्नुहुन्छ:
  • क्व मृत्युर्जीवितं वा: मृत्यु कसको हुन्छ? शरीरको। जीवन कसको हो? प्राणको। तर म त त्यो अजन्मा र अमर आत्मा हुँ जो कहिल्यै जन्मेकै छैन। जो नजन्मेको हो, ऊ कसरी मर्छ?
  • क्वा लोकाः क्व लौकिकम्: स्वर्ग, नर्क, पितृलोक, गन्धर्वलोक— यी सबै मनका रङ्गीन सपना हुन्। जब सपना टुट्छ, तब लोकहरू कहाँ रहन्छन्?

२. लय र समाधिको पनि सीमा पार

साधकहरू लामो समयसम्म ध्यान गरेर 'लय' (मनलाई शुन्यमा विलीन गर्नु) वा 'समाधि' लगाउने प्रयास गर्छन्।
तर जनक भन्नुहुन्छ:

• क्व लयः क्व समाधिर्वा: लय र समाधिको अभ्यास कसले गर्ने? जो आफूलाई अशान्त मान्छ।
• जब म स्वयं अखण्ड शान्ति र परब्रह्म हुँ भने, म फेरि समाधि लगाउन कता जाने?
• मेरो हुनुपन नै अखण्ड समाधि हो।

३. साधकका लागि व्यावहारिक दृष्टि

• मृत्युको काल्पनिक त्रासबाट आजै मुक्त हुनुहोस्; तपाईं कहिल्यै नमर्ने अमर ज्योति हुनुहुन्छ।
• लोक-परलोकको चिन्ता छाडेर वर्तमान क्षणमा आफ्नो वास्तविक अस्तित्वलाई चिन्नुहोस्।
• समाधिलाई कुनै विशेष कसरत नबनाई आफ्नो सहज स्वरूपमा विश्राम लिनुहोस्।

मनन सूत्र:
"न मेरो कुनै जन्म छ, न मृत्यु; न कुनै लोक, न कुनै समाधि; म त सबै खेलहरूभन्दा पर आफ्नै अनन्त आत्म-महिमामा स्थित परब्रह्म हुँ।"