अध्याय तथा श्लोकहरू:
आत्मसाक्षात्कारोपदेशः
राजा जनकका तीन मौलिक प्रश्नहरू (ज्ञान, मुक्ति र वैराग्य) र अष्टावक्रद्वारा साक्षी भावको प्रत्यक्ष उद्घोष।
आत्मविस्मयोल्लासः
राजा जनकद्वारा आत्म-साक्षात्कार पश्चात् अद्वितीय चेतनाको अनुभव र विस्मयको प्रकटीकरण।
आत्मज्ञानपरीक्षा
अष्टावक्रद्वारा यदि आत्मबोध भएको छ भने संसारी विषयप्रति आसक्ति किन भनी गरिएको कसी परीक्षण।
ज्ञानानुकीर्तनम्
सत्यलाई जानेको व्यक्तिको अनुपम स्थिति र सांसारिक सुख-दुःखभन्दा परको स्थितिको प्रशंसा।
चित्तलयोपायः
आत्मा निर्लेप, शुद्ध र निराकार छ भन्ने बोधद्वारा चित्तलाई शान्त र लीन बनाउने उपदेश।
ज्ञानस्वरूपम्
आकाश जस्तै सर्वव्यापी र अनन्त आत्माको पहिचान।
शान्तानुभवः
जनकद्वारा आफू नै अनन्त महासागर भएको र संसार तरंग मात्र भएको स्वीकारोक्ति।
बन्धनमोक्षलक्षणम्
मनको चाहना र आसक्ति नै बन्धन हो, अनि ती सबैबाट मुक्ति नै परम मोक्ष हो।
निर्वेदवर्णनम्
द्वन्द्व, कर्म, र संशयहरूको निवृत्ति तथा शान्तिको मार्ग।
वैराग्योपदेशः
काम, क्रोध र भोगहरूको निस्सारता बुझेर शान्ति प्राप्त गर्ने प्रेरणा।
प्रारब्धशान्तिः
सृष्टिको स्वभाव र प्रारब्धलाई बुझेर चिन्तामुक्त हुने कला।
आत्मानुभवस्थितिः
कर्म, संकल्प र ध्यान समेत त्यागेर सहज मौनमा स्थिर हुने जनकको अनुभव।
परमानन्दप्राप्तिः
आत्मामा स्थित पुरुषका लागि कुनै नियम वा बन्धन बाँकी नरहने घोषणा।
शान्तिबोधः
प्रकृति र आत्माको भेद बुझेर पूर्ण शान्तिमा विश्राम।
तत्त्वोपदेशः
अष्टावक्रद्वारा चैतन्य र आत्मतत्त्वको विस्तृत एवं स्पष्ट रहस्योद्घाटन।
विशेषोपदेशः
बाहिरी शास्त्र वा गुरु चर्चा भन्दा आन्तरिक मौन नै सर्वोपरि भएको उद्घोष।
ज्ञानीस्वभावः
संसारमा रहेर पनि जलमा कमलको पात जस्तै निर्लिप्त ज्ञानीको जीवन।
शान्तिशतकम्
अष्टावक्र गीताको सबैभन्दा गहिरो अध्याय, जसमा जीवनमुक्तको अन्तिम रहस्य खोलिएको छ।
आत्मविश्रामः
जनकद्वारा सबै द्वैत मेटिएर केवल आफ्नो विशुद्ध अस्तित्वको अनुभव।
विदेहमुक्तिः
न मोक्ष छ, न बन्धन, न साधक, न सिद्ध— केवल एकमात्र ब्रह्म सत्य हो।
१. 'विगतकौतुकः' — कौतूहलको अन्त्य (The End of Worldly Curiosity)
बच्चा जब पहिलोपटक जादुगरको खेल हेर्छ, तब ऊ आँखा ठूला-ठूला पारेर हेर्छ— "अरे! खाली टोपीबाट परेवा कसरी निस्क्यो?"
उसलाई कौतूहल हुन्छ, ऊ चकित पर्छ।
तर जादुगरको साथी, जसलाई त्यो चाल (Trick) पहिलेदेखि थाहा छ, के ऊ चकित पर्छ?
त्यस्तै, अज्ञानी मानिस संसारमा सधैं कौतूहलमा रहन्छ:
तर आत्मज्ञानी 'विगतकौतुकः' हुन्छ। ऊ जान्दछ कि संसार केवल पाँच तत्वको पुरानै नाटक हो, यहाँ कुनै नयाँ कुरा छैन। सबै मायाको खेल हो।
२. मृत्युको अगाडि निर्भयता
संसारमा मानिसलाई सबैभन्दा बढी तर्साउने चिज 'मृत्यु' हो।
अरबपति, राजा, वैज्ञानिक, पहलवान— सबै मृत्युको नाम सुन्दा काम्छन्।
तर स्थिर बुद्धि भएको धीर पुरुष (धीरधीः) मृत्युसँग किन डराउँदैन?
किनकि:
ज्ञानी जान्दछ— मर्ने त शरीर मात्र हो, म त मृत्युलाई पनि प्रकाशित गर्ने अमर साक्षी हुँ!
३. दैनिक जीवनमा सान्दर्भिकता
जब मृत्युको डर समाप्त हुन्छ, तब जीवनका सबै सानातिना डरहरू (जागिर जाने डर, मानिसले छाड्ने डर, रोगको डर) आफैं हराउँछन्।
डररहित हुनु नै सच्चा स्वतन्त्रता हो, र त्यो केवल आत्मज्ञानबाट मात्र सम्भव छ।