अध्याय तथा श्लोकहरू:
आत्मसाक्षात्कारोपदेशः
राजा जनकका तीन मौलिक प्रश्नहरू (ज्ञान, मुक्ति र वैराग्य) र अष्टावक्रद्वारा साक्षी भावको प्रत्यक्ष उद्घोष।
आत्मविस्मयोल्लासः
राजा जनकद्वारा आत्म-साक्षात्कार पश्चात् अद्वितीय चेतनाको अनुभव र विस्मयको प्रकटीकरण।
आत्मज्ञानपरीक्षा
अष्टावक्रद्वारा यदि आत्मबोध भएको छ भने संसारी विषयप्रति आसक्ति किन भनी गरिएको कसी परीक्षण।
ज्ञानानुकीर्तनम्
सत्यलाई जानेको व्यक्तिको अनुपम स्थिति र सांसारिक सुख-दुःखभन्दा परको स्थितिको प्रशंसा।
चित्तलयोपायः
आत्मा निर्लेप, शुद्ध र निराकार छ भन्ने बोधद्वारा चित्तलाई शान्त र लीन बनाउने उपदेश।
ज्ञानस्वरूपम्
आकाश जस्तै सर्वव्यापी र अनन्त आत्माको पहिचान।
शान्तानुभवः
जनकद्वारा आफू नै अनन्त महासागर भएको र संसार तरंग मात्र भएको स्वीकारोक्ति।
बन्धनमोक्षलक्षणम्
मनको चाहना र आसक्ति नै बन्धन हो, अनि ती सबैबाट मुक्ति नै परम मोक्ष हो।
निर्वेदवर्णनम्
द्वन्द्व, कर्म, र संशयहरूको निवृत्ति तथा शान्तिको मार्ग।
वैराग्योपदेशः
काम, क्रोध र भोगहरूको निस्सारता बुझेर शान्ति प्राप्त गर्ने प्रेरणा।
प्रारब्धशान्तिः
सृष्टिको स्वभाव र प्रारब्धलाई बुझेर चिन्तामुक्त हुने कला।
आत्मानुभवस्थितिः
कर्म, संकल्प र ध्यान समेत त्यागेर सहज मौनमा स्थिर हुने जनकको अनुभव।
परमानन्दप्राप्तिः
आत्मामा स्थित पुरुषका लागि कुनै नियम वा बन्धन बाँकी नरहने घोषणा।
शान्तिबोधः
प्रकृति र आत्माको भेद बुझेर पूर्ण शान्तिमा विश्राम।
तत्त्वोपदेशः
अष्टावक्रद्वारा चैतन्य र आत्मतत्त्वको विस्तृत एवं स्पष्ट रहस्योद्घाटन।
विशेषोपदेशः
बाहिरी शास्त्र वा गुरु चर्चा भन्दा आन्तरिक मौन नै सर्वोपरि भएको उद्घोष।
ज्ञानीस्वभावः
संसारमा रहेर पनि जलमा कमलको पात जस्तै निर्लिप्त ज्ञानीको जीवन।
शान्तिशतकम्
अष्टावक्र गीताको सबैभन्दा गहिरो अध्याय, जसमा जीवनमुक्तको अन्तिम रहस्य खोलिएको छ।
आत्मविश्रामः
जनकद्वारा सबै द्वैत मेटिएर केवल आफ्नो विशुद्ध अस्तित्वको अनुभव।
विदेहमुक्तिः
न मोक्ष छ, न बन्धन, न साधक, न सिद्ध— केवल एकमात्र ब्रह्म सत्य हो।
१. 'अहं ब्रह्मास्मि' को सूक्ष्म द्वैत
अद्वैत वेदान्तमा 'अहं ब्रह्मास्मि' (म ब्रह्म हुँ) लाई महान् महावाक्य मानिन्छ।
तर अष्टावक्र यहाँ त्योभन्दा पनि माथिल्लो शिखरमा पुगेर सोध्नुहुन्छ:
त्यहाँ अझै दुईवटा कुरा छन्: एउटा 'म' र अर्को 'ब्रह्म'।
तर अष्टावक्र भन्नुहुन्छ: साँचो अद्वैत त्यो हो जहाँ ब्रह्म सम्झने 'म' नै मेटिइसकेको हुन्छ।
२. 'द्वितीयं यो न पश्यति' — दोस्रो कोही छैन
जब तिमी ऐना अगाडि उभिन्छौ, के तिमीले मुखले भनिरहनु पर्छ—"यो मै हुँ, यो मै हुँ"?
यदि कसैले दिनभरि "म मान्छे हुँ, म मान्छे हुँ" भन्दै हिँड्यो भने संसारले उसलाई पागल भन्छ, किनकि मान्छे भएको कुरामा कुनै शङ्का नै छैन!
त्यस्तै, जो साँचो आत्मज्ञानी हो, उसले आफूबाहेक 'द्वितीयम्' (कुनै दोस्रो वस्तु) देख्दैन।
जब दोस्रो कोही छैन, तब कसलाई के प्रमाणित गर्नु?
३. 'निश्चिन्तः' — चिन्ता र चिन्तन दुवैको अन्त्य
साधारण मानिस 'चिन्ता' (Worry) मा फस्छ।
साधक 'चिन्तन' (Contemplation) मा फस्छ।
तर ज्ञानी 'निश्चिन्त' हुन्छ। उसलाई न त संसारको चिन्ता छ, न त परमात्माको चिन्तनको भारी नै। ऊ केवल शान्त छ।