१. विदेहमुक्ति: ग्रन्थको अन्तिम शिखर

अष्टावक्र गीताको २०औं अध्याय यस अनुपम ग्रन्थको 'उपसंहार' तथा चरम उत्कर्ष हो।

• यस अध्यायको नाम 'विदेहमुक्तिः' (देहभन्दा परको परम स्वतन्त्रता) हो।
• राजा जनक यहाँ शिष्यबाट पूर्ण सिद्ध गुरु, साक्षात् परब्रह्मको रूपमा बोल्दै हुनुहुन्छ।
• उहाँका शब्दहरूमा कुनै द्वैत बाँकी छैन; यो अद्वैतको नग्न सत्यको अन्तिम उद्घोष हो।

२. पञ्चभूत, शरीर र मनको विसर्जन

• हामी संसारलाई पाँच तत्व (पृथ्वी, जल, तेज, वायु, आकाश) को मान्दछौं (भूतानि)।
• हामी आफूलाई शरीर र मन मान्दछौं (देहो, इन्द्रियाणि, मनः)।
• तर जनक भन्नुहुन्छ: यी सबै त अज्ञानको पर्दामा नाचिरहेका छायाँ नाटक थिए।
• जब प्रकाश बल्यो, तब पर्दा पनि हरायो र छायाँ पनि हरायो।
• मेरो निष्कलङ्क स्वरूप (निरञ्जन) मा न पाँच तत्व छन्, न शरीर, न मन।

३. 'क्व शून्यं क्व च नैराश्यम्' — शून्यताभन्दा पर

बौद्ध दर्शन वा शून्यवादीहरू भन्छन्— "सबै शून्य हो।"
तर जनक त्योभन्दा पनि माथि उठ्नुहुन्छ:

• "शून्यता पनि त एउटा अवधारणा हो! शून्यतालाई जान्ने को छ? म त्यो जान्ने साक्षी हुँ!"
• त्यसैले मेरो निरञ्जन स्वरूपमा शून्यता पनि छैन।
• त्यहाँ न निराशा छ, न आशा; त्यहाँ केवल एकरस सच्चिदानन्दको साम्राज्य छ।

मनन सूत्र:
"मेरो निष्कलंक निरञ्जन स्वरूपमा न शरीर छ, न मन, न शून्य; म त सबै खेलहरूभन्दा पर रहेको अद्वितीय, अचल परब्रह्म हुँ।"