१. सद्गुरुको मातृ-वात्सल्य: 'श्रद्धस्व तात'

यस श्लोकमा सद्गुरु अष्टावक्रको हृदयबाट बगेको असीम प्रेम र वात्सल्य प्रस्फुटित हुन्छ।

• उहाँ दुई पटक भन्नुहुन्छ: "श्रद्धस्व... श्रद्धस्व!" (विश्वास गर, पक्का विश्वास गर!)
• उहाँ जनकलाई 'तात' (अति प्रिय सन्तान/शिष्य) भनेर सम्बोधन गर्नुहुन्छ।

किन अष्टावक्रले यति धेरै जोड दिनुभयो?
किनकि मानिसलाई हजारौं वर्षदेखि समाज, धर्म र परिवारले एउटै कुरा सिकाएको छ:

• "तपाईं पापी हुनुहुन्छ।"
• "तपाईं सानो, कमजोर र नश्वर प्राणी हुनुहुन्छ।"
  यो हीनताबोध मानिसको अन्तर्मनमा यति गहिरो गरी गडेको छ कि जब गुरु भन्नुहुन्छ— "तिमी नै भगवान् हौ", तब साधकको मन डराउँछ र शङ्का गर्छ: "के म भगवान् हुन सक्छु र?"

अष्टावक्र भन्नुहुन्छ:

"नात्र मोहं कुरुष्व! कुनै शङ्का नगर! म तिमीलाई सत्य भन्दैछु।"

२. 'ज्ञानस्वरूपो भगवान्' — तिम्रो वास्तविक पहिचान

भगवान् को हुन्?
के भगवान् आकाशमा बस्ने कुनै चार हात भएको व्यक्ति मात्र हुन्?
वेदान्त भन्छ: 'भग' भनेको ऐश्वर्य, ज्ञान, शक्ति र सौन्दर्य हो। जो यी सबैको मूल आधार चैतन्य हो, ऊ नै भगवान् हो।
र अष्टावक्र भन्नुहुन्छ:

• त्यो भगवान् तिम्रो आत्मा नै हो!
• तिमी शरीरको रगत, मासु र हड्डी होइनौ।
• तिमी त 'प्रकृतेः परः' — पृथ्वी, जल, अग्नि, वायु, आकाश र मन-बुद्धिभन्दा धेरै माथिको अमर प्रकाश हौ।

३. श्रद्धाको वास्तविक अर्थ

अध्यात्ममा 'श्रद्धा' भनेको अन्धविश्वास होइन।
श्रद्धा भनेको: सद्गुरुले औंल्याएको आफ्नो वास्तविक स्वरूपमाथि अडिग विश्वास गर्नु र आफूलाई कहिल्यै कमजोर नठान्नु हो।

मनन सूत्र:
"म कुनै कमजोर प्राणी होइन, म त प्रकृतिभन्दा पर रहेको साक्षात् ज्ञानस्वरूप भगवान् आत्मा हुँ।"