१. 'अलम्' को त्रिविध गर्जना: शब्दहरूको पूर्ण विसर्जन

संस्कृतमा 'अलम्' शब्द निषेध वा पूर्णताका लागि प्रयोग गरिन्छ— 'बस, अब पुग्यो, अब बन्द गरौं!'
राजा जनक यहाँ तीनपटक 'अलम्' शब्द प्रयोग गरेर सम्पूर्ण बौद्धिक र आध्यात्मिक गफहरूको ढोका सदाका लागि बन्द गरिदिनुहुन्छ:

1. अलं त्रिवर्गकथया: सांसारिक मानिसहरू दिनरात पैसा, धर्म र भोगका गफ गर्छन्। जनक भन्नुहुन्छ— "बस, त्यो बकवास अब बन्द गर!"
2. योगस्य कथयाऽप्यलम्: साधकहरू आसन, कुण्डलिनी, चक्र र ध्यानका गफ गर्छन्। जनक भन्नुहुन्छ— "त्यो साधनाको कुरा पनि अब पुग्यो!"
3. अलं विज्ञानकथया: दार्शनिकहरू वेदान्त, ब्रह्म, माया र अद्वैतका सूत्रहरू घोकेर तर्क गर्छन्। जनक भन्नुहुन्छ— "ती दर्शनका किताबहरू पनि अब बन्द गर!"

२. 'विश्रान्तस्य ममात्मनि' — गन्तव्यमा पुगेपछिको मौन

किन सबै चर्चाहरू बन्द गर्ने?

• किनकि जनक अब बाटोमा हुनुहुन्न; ऊ गन्तव्यमा पुगिसक्नुभयो (विश्रान्तस्य)।
• जब बिरामी पूर्ण निको हुन्छ, उसले औषधिको चर्चा गरिरहनु पर्दैन।
• जब मानिस घर पुगेर आफ्नै ओछ्यानमा मस्त निदाउँछ, उसले बाटोको नक्सा हेरिरहनु पर्दैन।
• आत्माको परम विश्राम प्राप्त भएपछि कुनै पनि बोली वा शब्द केवल कोलाहल मात्र बन्दछ।
• अब केवल 'मौन' बाँकी रहन्छ।

३. अध्याय १९ को सार संक्षेप

राजा जनकले यस अध्यायका आठवटै श्लोकहरूमा आफ्नो भित्री मुक्तिको साक्षी दिनुभयो:

• शङ्काको काँडो उखेलियो।
• देश, काल, धर्म, अधर्म, जीवन, मृत्यु सबै विलीन भए।
• र अन्ततः सबै आध्यात्मिक चर्चाहरूलाई पूर्णविराम दिएर ऊ आफ्नै आत्मस्वरूपको मौनमा विश्राम लिनुभयो।

मनन सूत्र:
"पुग्यो धर्म, पुग्यो योग, पुग्यो दर्शनका कुराहरू; म त सबै शब्दहरूलाई बिदा गरेर आफ्नै आत्माको अनन्त मौन र विश्रान्तिमा सदाका लागि लीन भइसकें।"