अध्याय तथा श्लोकहरू:
आत्मसाक्षात्कारोपदेशः
राजा जनकका तीन मौलिक प्रश्नहरू (ज्ञान, मुक्ति र वैराग्य) र अष्टावक्रद्वारा साक्षी भावको प्रत्यक्ष उद्घोष।
आत्मविस्मयोल्लासः
राजा जनकद्वारा आत्म-साक्षात्कार पश्चात् अद्वितीय चेतनाको अनुभव र विस्मयको प्रकटीकरण।
आत्मज्ञानपरीक्षा
अष्टावक्रद्वारा यदि आत्मबोध भएको छ भने संसारी विषयप्रति आसक्ति किन भनी गरिएको कसी परीक्षण।
ज्ञानानुकीर्तनम्
सत्यलाई जानेको व्यक्तिको अनुपम स्थिति र सांसारिक सुख-दुःखभन्दा परको स्थितिको प्रशंसा।
चित्तलयोपायः
आत्मा निर्लेप, शुद्ध र निराकार छ भन्ने बोधद्वारा चित्तलाई शान्त र लीन बनाउने उपदेश।
ज्ञानस्वरूपम्
आकाश जस्तै सर्वव्यापी र अनन्त आत्माको पहिचान।
शान्तानुभवः
जनकद्वारा आफू नै अनन्त महासागर भएको र संसार तरंग मात्र भएको स्वीकारोक्ति।
बन्धनमोक्षलक्षणम्
मनको चाहना र आसक्ति नै बन्धन हो, अनि ती सबैबाट मुक्ति नै परम मोक्ष हो।
निर्वेदवर्णनम्
द्वन्द्व, कर्म, र संशयहरूको निवृत्ति तथा शान्तिको मार्ग।
वैराग्योपदेशः
काम, क्रोध र भोगहरूको निस्सारता बुझेर शान्ति प्राप्त गर्ने प्रेरणा।
प्रारब्धशान्तिः
सृष्टिको स्वभाव र प्रारब्धलाई बुझेर चिन्तामुक्त हुने कला।
आत्मानुभवस्थितिः
कर्म, संकल्प र ध्यान समेत त्यागेर सहज मौनमा स्थिर हुने जनकको अनुभव।
परमानन्दप्राप्तिः
आत्मामा स्थित पुरुषका लागि कुनै नियम वा बन्धन बाँकी नरहने घोषणा।
शान्तिबोधः
प्रकृति र आत्माको भेद बुझेर पूर्ण शान्तिमा विश्राम।
तत्त्वोपदेशः
अष्टावक्रद्वारा चैतन्य र आत्मतत्त्वको विस्तृत एवं स्पष्ट रहस्योद्घाटन।
विशेषोपदेशः
बाहिरी शास्त्र वा गुरु चर्चा भन्दा आन्तरिक मौन नै सर्वोपरि भएको उद्घोष।
ज्ञानीस्वभावः
संसारमा रहेर पनि जलमा कमलको पात जस्तै निर्लिप्त ज्ञानीको जीवन।
शान्तिशतकम्
अष्टावक्र गीताको सबैभन्दा गहिरो अध्याय, जसमा जीवनमुक्तको अन्तिम रहस्य खोलिएको छ।
आत्मविश्रामः
जनकद्वारा सबै द्वैत मेटिएर केवल आफ्नो विशुद्ध अस्तित्वको अनुभव।
विदेहमुक्तिः
न मोक्ष छ, न बन्धन, न साधक, न सिद्ध— केवल एकमात्र ब्रह्म सत्य हो।
१. सत्रहौं अध्यायको उपसंहार: 'गलितमानसः'
सत्रहौं अध्यायको अन्तिम श्लोकमा सद्गुरु अष्टावक्र आत्मसाक्षात्कारको सर्वोच्च र अन्तिम स्थितिको उद्घोष गर्नुहुन्छ:
वेदान्तमा दुई प्रकारका स्थितिहरू हुन्छन्:
जसरी नुनको पुतली समुद्रको गहिराइ नाप्न गयो र आफैं पानीमा पग्लिएर समुद्र बन्यो; त्यस्तै साधकको मन जब आफ्नै आत्म-सागरमा पुग्छ, तब मन पग्लिन्छ र केवल परमात्मा बाँकी रहन्छ।
२. चारै अवस्थाबाट विमुक्ति: 'विवर्जितः'
यस श्लोकमा अष्टावक्रले सम्पूर्ण प्रकृतिका विकारहरूलाई समेट्नुभएको छ:
गलितमानस ज्ञानी पुरुष यी चारै अवस्थाभन्दा परको तुरीयातीत स्थितिमा स्थित हुन्छ।
३. 'दशां कामपि' — अवर्णनीय परम शान्ति
अष्टावक्रले यस अवस्थालाई कुनै निश्चित नाम दिनुभएको छैन; उहाँ भन्नुहुन्छ: 'दशां कामपि' (कुनै एक अवर्णनीय अवस्था)।
किनकि शब्दहरू मनका उत्पादन हुन्; जहाँ मन नै पग्लियो, त्यहाँ शब्दहरू कसरी पुग्न सक्छन्?
त्यहाँ केवल अनन्त, अगाध, अव्यक्त र परमानन्दमय शान्ति मात्र विद्यमान रहन्छ।
यसरी अष्टावक्र गीताको सत्रहौं अध्याय 'ज्ञानीस्वभावः' सम्पन्न हुन्छ, जसले राजा जनकलाई अष्टावक्र गीताको मुटु मानिने अठारौं अध्याय 'शान्तिशतकम्' को महासागरमा प्रवेश गर्न तयार गर्दछ।