१. 'त्वयि प्रोतं यथार्थतः' - तिमीमै उनिएको छ ब्रह्माण्ड

यो श्लोक उपनिषदको प्रसिद्ध दृष्टान्तसँग मिल्दोजुल्दो छ:

• जसरी धागोबिना मालाका दानाहरू एक ठाउँमा रहन सक्दैनन्, ती सबै धागोमै उनिएका हुन्छन् र धागोले नै तिनीहरूलाई जोडेर राख्छ।
• त्यसैगरी यो सम्पूर्ण चराचर ब्रह्माण्ड— सूर्य, चन्द्रमा, तारा, आकाश, पृथ्वी र प्राणीहरू— सबै तिम्रै चेतनाको धागोमा उनिएका छन्।
• तिमी संसारको एउटा सानो अंश होइनौ; तिमी त्यो सम्पूर्ण आधार हौ जसमा यो सम्पूर्ण संसार टिकेको छ।

२. 'मा गमः क्षुद्रचित्तताम्' - हीनताबोधको त्याग

मानिसको सबैभन्दा ठूलो रोग के हो?

'क्षुद्र-चित्तता'
अर्थात् आफूलाई असहाय, कमजोर, पापी, र सानो तुच्छ प्राणी सम्झनु!

मानिस दिनरात भन्छ— "म त एउटा सानो कीरा जस्तै हुँ, मेरो के औकात छ र? म त भाग्यको खेलौना हुँ।"
अष्टावक्र आफ्ना शिष्यलाई सिंह जस्तै गर्जन सिकाउनुहुन्छ:

• खबरदार! यस्तो क्षुद्र विचार मनमा कहिल्यै नल्याऊ!
• तिमी को हौ? 'शुद्धबुद्धस्वरूपः'— तिमी कुनै पापी होइनौ, तिमी त साक्षात् विशुद्ध र नित्य-जागृत परमात्मा हौ।
• जब तिम्रो वास्तविक स्वरूप यति अनन्त र महिमामय छ भने तिमी किन भिखारी जस्तो रोइरहेका छौ?

३. विराट आत्म-बोध

जबसम्म तिमीले आफूलाई शरीर सम्झन्छौ, तिमी सानो र नगण्य अनुभव गर्छौ— किनकि यो विशाल ब्रह्माण्डको अगाडि शरीर धुलोको एउटा कण मात्र हो।
तर जब तिमी जान्दछौ कि यो शरीर र ब्रह्माण्ड दुवै तिम्रो चेतनामा अनुभव भइरहेका छन्, तब तिमी ब्रह्माण्डभन्दा पनि विशाल हुन्छौ।

मनन योग्य विचार:
"समुद्रको एउटा थोपाले आफूलाई समुद्रभन्दा अलग सम्झ्यो भने ऊ सूर्यको घाममा सुकेर हराउँछ। तर जब त्यो थोपाले आफूलाई महासागर नै मान्छ, ऊ अनन्त हुन्छ। आफूलाई थोपा नठान, तिमी महासागर हौ।"