१. संसारको नाश वा स्थितिप्रति तटस्थता

अद्वैत वेदान्तका कतिपय साधकहरूमा एउटा गलत धारणा हुन्छ:
"यो संसार कहिले मेटिएला? म कहिले समाधिमा डुबेर संसारलाई पूरै बिर्सूँला?"
उनीहरू संसारको नाश (विश्वविलय) को तीव्र चाहना राख्छन्।
तर अष्टावक्र भन्नुहुन्छ: त्यो पनि अज्ञान नै हो!

• यदि तिम्रो अगाडि चलचित्र चलिरहेको छ भने पर्दालाई चलचित्र बन्द होस् भन्ने कुनै हतार हुन्छ र? पर्दालाई चलचित्र चले पनि केही फरक पर्दैन, बन्द भए पनि केही फरक पर्दैन!
• आत्मा सिनेमाको सेतो पर्दा जस्तै हो। जगतका दृश्यहरू आए पनि पर्दा रङ्गिँदैन, दृश्य हराए पनि पर्दा नासिँदैन।

त्यसैले ज्ञानीलाई संसार मेटियोस् भन्ने कुनै चाहना हुँदैन, र संसार चलिरहोस् भन्नामा कुनै रिस वा द्वेष हुँदैन।

२. 'यथाजीविकया' — जे मिल्यो त्यसैमा सन्तुष्टि

ज्ञानीले बाँच्नका लागि कुनै ठूलो षड्यन्त्र वा चिन्ता गर्दैन।

• आज स्वादिष्ट मिष्ठान्न आयो—उसले भगवान्को प्रसाद ठानेर खायो।
• भोलि सुक्खा रोटी आयो—उसले त्यसमै पेट भर्यो।
• कुनै दिन केही पनि आएन—उसले उपवासमै आनन्द लियो।
  जसलाई परिस्थितिले हल्लाउन सक्दैन, उही वास्तविक 'धन्य' पुरुष हो।

३. 'यथासुखम् आस्ते' — सहज विश्राम

'यथासुखम्' को अर्थ हो: कुनै तनाव, कुनै दबाव र कुनै नियमको भारी नबोकी पूर्ण सहजताका साथ बाँच्नु।
संसारका मानिसहरू 'सुख पाउन' दौडिरहेका छन्, तर ज्ञानी त 'सुखस्वरूप' भएर बसिरहेको छ।

मनन सूत्र:
"संसार रहोस् वा जाओस्, साक्षी आत्मा सदा अचल रहन्छ; जे मिल्यो त्यसमै तृप्त हुनु नै जीवनमुक्तिको सौन्दर्य हो।"