१. 'माया' र संसारको असत्यता

वेदान्तमा भनिन्छ कि संसार मायाको खेल हो। तर जनक अझै गहिरो दृष्टि दिनुहुन्छ:

• मायाको अर्थ नै हो: "या मा सा माया" (जो छैन तर देखिन्छ)।
• जब सत्यको साक्षात्कार हुन्छ, तब माया नामको कुनै शक्ति कहिल्यै थियो नै भनेर मान्न सकिँदैन।
• बन्ध्यापुत्र (बाँझी आइमाईको छोरो) कहिल्यै जन्मेकै थिएन भने उसको मृत्यु कसरी हुन सक्छ?
• त्यसरी नै जनक भन्नुहुन्छ: "क्व माया क्व च संसारः"— जब म सधैं निष्कलङ्क आत्मा हुँ भने माया र संसार कहाँबाट आउने?

२. राग (प्रीति) र वैराग्य (विरति) को पार

• साधारण मानिस संसारमा प्रीति (आसक्त) हुन्छ।
• साधक संसारबाट भागेर विरति (वैराग्य) साध्दछ।
• तर जनक भन्नुहुन्छ: जब संसार नै वास्तविक होइन भने, केसँग टाँसिने र केलाई त्याग्ने?
• वास्तविक वैराग्य वस्तु त्याग्नु होइन, ती वस्तुहरूमा देखिने मिथ्या सत्यताको भ्रम मेटिनु हो।

३. 'जीव' र 'ब्रह्म' को अभेद

• द्वैत र विशिष्टाद्वैतमा 'जीव' र 'ब्रह्म' बीच सेवक र सेव्यको भेद मानिन्छ।
• तर जनक घोषणा गर्नुहुन्छ: जब उपाधि (शरीर र अहंकार) हट्छ, तब जीव नै ब्रह्म हो।
• जहाँ केवल एक मात्र चैतन्य छ, त्यहाँ 'म जीव हुँ' भन्नु पनि भ्रम हो र 'मैले ब्रह्मलाई पाएँ' भन्नु पनि द्वैतकै अवशेष हो।

मनन सूत्र:
"माया, संसार, राग र वैराग्य सबै कल्पना मात्र थिए; म त्यो नित्य विमल प्रकाश हुँ जहाँ न जीव छ न ब्रह्मको पृथक्ता।"