१. दशौं अध्यायको उद्घोष: वैराग्यको चरम कसी

दशौं अध्यायमा सद्गुरु अष्टावक्रले तीनवटा मुख्य पुरुषार्थ (धर्म, अर्थ, काम) को जरा नै उप्काइदिनुहुन्छ।
साधारण समाजले सिकाउँछ:

• धर्म: पूजाआजा गर, स्वर्गको सुख पाउने आशा राख।
• अर्थ: धेरै धन कमाऊ, समाजमा ठूलो मानिस बन।
• काम: जीवनका सबै सुख र इन्द्रिय-भोगहरूको आनन्द लेऊ।

तर अष्टावक्र यहाँ सत्यको नग्न स्वरूप देखाउनुहुन्छ:

1. कामं वैरिणम्: काम-वासना कुनै मित्र होइन, यो तपाईंको भित्री शान्ति लुट्ने सबैभन्दा ठूलो डाँकु (शत्रु) हो।
2. अर्थं चानर्थसङ्कुलम्: धन आफैँमा सुरक्षा होइन; धेरै धनको पछि ईर्ष्या, चोरीको डर, मुद्दा-मामिला, पारिवारिक कलह र अनेक अनिष्ट (अनर्थ) जोडिएर आउँछन्।
3. धर्ममप्येतयोर्हेतुम्: जुन धर्म केवल "मलाई अर्को जुनीमा राम्रो शरीर, धेरै धन र अप्सराहरूको सुख मिलोस्" भन्ने सकाम भावले गरिन्छ, त्यसले पनि मानिसलाई जन्म-मरणकै चक्रमा घुमाइरहन्छ।

२. 'सर्वत्रैवानादरं कुरु' — उदासीनताको ढाल

'अनादर' गर्नु भनेको घृणा वा हिंसा गर्नु होइन।
यसको अर्थ हो: तिनीहरूलाई आफ्नो जीवनको सर्वस्व नठान्नु, तिनीहरूको महत्त्व घटाउनु (Devaluation of Worldly Glamour)।

• जब बालक सानो हुन्छ, ऊ माटोको खेलौनाका लागि रुन्छ।
• जब ऊ ठूलो हुन्छ, ऊ माटोको खेलौना फुटाएर हिँड्छ। उसले खेलौनालाई घृणा गरेको होइन, केवल उसको महत्त्व सकिएको हो।
  त्यस्तै, जब आत्मज्ञान जाग्छ, तब काम, अर्थ र स्वर्गको सुख माटोको खेलौना जस्तै नगण्य लाग्न थाल्दछ।

३. दैनिक जीवनमा वैराग्य

संसारमा काम गरिरहँदा:

• धनलाई केवल जीवन चलाउने एउटा साधन मात्र मान्नुहोस्, आफ्नो जीवनको अन्तिम उद्देश्य नबनाउनुहोस्।
• आफ्नो भित्री मूल्यलाई बाहिरी धन वा पदसँग कहिल्यै नतौल्नुहोस्।
• यही नै परम वैराग्य र स्वतन्त्रता हो।

मनन सूत्र:
"काम शत्रु हो, धन अनिष्टको जड हो, र लोभयुक्त धर्म बन्धन हो; यी सबैको मोह त्याग र आफ्नै निष्कलङ्क आत्मामा विश्राम लेऊ।"