१. दार्शनिक विभाजनहरूको पूर्ण अन्त्य

साधनाको प्रारम्भमा गुरुले सिकाउनुहुन्छ: "आत्मा र अनात्मालाई अलग-अलग छुट्याऊ (विवेक गर)।"

• शरीर, मन र संसारलाई 'अनात्मा' भनिन्छ र जान्ने साक्षीलाई 'आत्मा' भनिन्छ।
• तर राजा जनक यहाँ भन्नुहुन्छ: त्यो त प्रारम्भिक कक्षा थियो!
• जब पूर्ण साक्षात्कार भयो, तब अनात्मा कहाँ रह्यो र? सबैथोक आत्मा नै बन्यो!
• जब सुनबाहेक केही छँदै छैन भने 'यो सुन हो र यो सुन होइन' भनेर बहस किन गर्ने?
• त्यसैले जनक भन्नुहुन्छ: 'क्व चात्मा क्व च वाऽनात्मा'।

२. शुभ, अशुभ र चिन्ताको विसर्जन

• क्व शुभं क्वाशुभम्: समाज र धर्मले पाप र पुण्य, शुभ र अशुभका नियम बनाउँछन्। तर जुन परमात्मा त्रिगुणातीत र नित्यशुद्ध छ, त्यहाँ कुन शुभ र कुन अशुभ?
• क्व चिन्ता क्व च वाऽचिन्ता: चिन्ता मनको रोग हो, र 'म निश्चिन्त भएँ' भन्नु पनि मनकै वृत्ति हो। जनक भन्नुहुन्छ— मेरो लागि यी दुवै हराइसकेका छन्; म त यी सबैभन्दा पर आफ्नै महिमामा विराजमान छु।

३. साधकका लागि मनन

• अध्यात्मलाई केवल 'आत्मा-अनात्मा' को बौद्धिक बहसमा सीमित नराख्नुहोस्।
• पाप र पुण्यको मानसिक भयबाट माथि उठेर आफ्नो नित्य निष्कलंक स्वरूपलाई चिन्नुहोस्।
• जब तपाईं आफ्नै आत्म-महिमामा अडिग हुनुहुन्छ, तब कुनै पनि द्वैतले तपाईंलाई विचलित बनाउन सक्दैन।

मनन सूत्र:
"न ममा शुभ-अशुभ छ, न चिन्ता-अचिन्ता; म त सबै द्वैतहरूभन्दा पर आफ्नै अनन्त आत्म-महिमामा सदा परिपूर्ण परब्रह्म हुँ।"