अध्याय तथा श्लोकहरू:
आत्मसाक्षात्कारोपदेशः
राजा जनकका तीन मौलिक प्रश्नहरू (ज्ञान, मुक्ति र वैराग्य) र अष्टावक्रद्वारा साक्षी भावको प्रत्यक्ष उद्घोष।
आत्मविस्मयोल्लासः
राजा जनकद्वारा आत्म-साक्षात्कार पश्चात् अद्वितीय चेतनाको अनुभव र विस्मयको प्रकटीकरण।
आत्मज्ञानपरीक्षा
अष्टावक्रद्वारा यदि आत्मबोध भएको छ भने संसारी विषयप्रति आसक्ति किन भनी गरिएको कसी परीक्षण।
ज्ञानानुकीर्तनम्
सत्यलाई जानेको व्यक्तिको अनुपम स्थिति र सांसारिक सुख-दुःखभन्दा परको स्थितिको प्रशंसा।
चित्तलयोपायः
आत्मा निर्लेप, शुद्ध र निराकार छ भन्ने बोधद्वारा चित्तलाई शान्त र लीन बनाउने उपदेश।
ज्ञानस्वरूपम्
आकाश जस्तै सर्वव्यापी र अनन्त आत्माको पहिचान।
शान्तानुभवः
जनकद्वारा आफू नै अनन्त महासागर भएको र संसार तरंग मात्र भएको स्वीकारोक्ति।
बन्धनमोक्षलक्षणम्
मनको चाहना र आसक्ति नै बन्धन हो, अनि ती सबैबाट मुक्ति नै परम मोक्ष हो।
निर्वेदवर्णनम्
द्वन्द्व, कर्म, र संशयहरूको निवृत्ति तथा शान्तिको मार्ग।
वैराग्योपदेशः
काम, क्रोध र भोगहरूको निस्सारता बुझेर शान्ति प्राप्त गर्ने प्रेरणा।
प्रारब्धशान्तिः
सृष्टिको स्वभाव र प्रारब्धलाई बुझेर चिन्तामुक्त हुने कला।
आत्मानुभवस्थितिः
कर्म, संकल्प र ध्यान समेत त्यागेर सहज मौनमा स्थिर हुने जनकको अनुभव।
परमानन्दप्राप्तिः
आत्मामा स्थित पुरुषका लागि कुनै नियम वा बन्धन बाँकी नरहने घोषणा।
शान्तिबोधः
प्रकृति र आत्माको भेद बुझेर पूर्ण शान्तिमा विश्राम।
तत्त्वोपदेशः
अष्टावक्रद्वारा चैतन्य र आत्मतत्त्वको विस्तृत एवं स्पष्ट रहस्योद्घाटन।
विशेषोपदेशः
बाहिरी शास्त्र वा गुरु चर्चा भन्दा आन्तरिक मौन नै सर्वोपरि भएको उद्घोष।
ज्ञानीस्वभावः
संसारमा रहेर पनि जलमा कमलको पात जस्तै निर्लिप्त ज्ञानीको जीवन।
शान्तिशतकम्
अष्टावक्र गीताको सबैभन्दा गहिरो अध्याय, जसमा जीवनमुक्तको अन्तिम रहस्य खोलिएको छ।
आत्मविश्रामः
जनकद्वारा सबै द्वैत मेटिएर केवल आफ्नो विशुद्ध अस्तित्वको अनुभव।
विदेहमुक्तिः
न मोक्ष छ, न बन्धन, न साधक, न सिद्ध— केवल एकमात्र ब्रह्म सत्य हो।
१. 'अधिवासितः' को मनोवैज्ञानिक रहस्य
संस्कृतमा 'अधिवास' को अर्थ हुन्छ—सुगन्ध वा गन्धको गहिरो छाप बस्नु।
जस्तै: यदि कुनै लुगामा अत्तर छर्किइयो भने धेरै दिनसम्म त्यसको बास्ना बसिरहन्छ।
तर अष्टावक्र भन्नुहुन्छ: ज्ञानी पुरुष पानीमा हिँड्ने हाँस जस्तै हो।
हाँस पानीमा डुबुल्की मार्छ, तर पानीबाट बाहिर निस्कनासाथ प्वाँखलाई एकपटक हल्लाउँछ र उसको शरीरमा पानीको एउटा थोपा पनि टाँसिँदैन! ज्ञानीले भोग भोगे पनि उसको चित्तमा त्यसको कुनै दाग बस्दैन।
२. नभोगिएका वस्तुप्रति 'निराकाङ्क्षी'
संसारी मानिसको अर्को ठूलो रोग हो—अतृप्ति।
यो अप्राप्त वस्तुप्रतिको लालसाले मानिसलाई मृत्युपर्यन्त अशान्त बनाइराख्छ।
तर ज्ञानी नभोगिएका वस्तुहरूका प्रति पूर्ण निराकाङ्क्षी हुन्छ। उसलाई कुनै नयाँ अनुभव बटुल्ने लोभ हुँदैन, किनकि उसले आफ्नै आत्मामा सबै अनुभवहरूको स्रोतलाई भेट्टाइसकेको हुन्छ।
३. 'भवदुर्लभः' — किन दुर्लभ छ यस्तो पुरुष?
संसारमा दुई प्रकारका मानिस भेट्टाउन सजिलो छ:
तर संसारमै बसेर, राजा भएर वा गृहस्थी भएर, भोगहरू आउँदा पनि कमलको पात झैं निर्लेप रहने 'जनक' जस्तो महापुरुष संसारमा करोडौंमा एक मात्र हुन्छ।