१. 'क्व' (कहाँ?) को क्रान्तिकारी गर्जना

यस श्लोकमा अष्टावक्रले चारपटक 'क्व' (कहाँ?) शब्दको प्रयोग गर्नुभएको छ:

• क्व धर्मः (कहाँ धर्म?)
• क्व कामः (कहाँ काम?)
• क्व अर्थः (कहाँ अर्थ?)
• क्व विवेकता (कहाँ विवेक?)

साधारण दृष्टिले हेर्दा यो अराजक लाग्न सक्छ। तर अष्टावक्र यहाँ असामाजिक हुन सिकाउनुहुन्न; उहाँ चेतनाको त्यो सर्वोच्च स्तरको कुरा गर्दै हुनुहुन्छ जहाँ आत्माबाहेक कुनै दोस्रो वस्तु नै बाँकी रहँदैन।

• जो बिरामी छ, उसलाई औषधिको नियम चाहिन्छ। तर जो पूर्ण निरोगी भइसक्यो, उसलाई औषधिको के काम?
• धर्म, अर्थ, काम र विवेक—यी सबै मनलाई नियन्त्रण गर्ने औजार हुन्। जब मन नै आत्मामा लीन भइसक्यो, तब यी औजारहरूको के काम?

२. 'इदं कृतमिदं नेति' — अन्तिम द्वन्द्व

मानिसलाई सबैभन्दा बढी केले सताउँछ?
"मैले यो गरें, तर त्यो गर्न पाइनँ!"

• यो पश्चात्ताप र अधुरोपनको भावले मानिसलाई बाँधेर राख्छ।
• तर ज्ञानीले बुझ्छ कि सबै काम प्रकृतिका गुणहरूले आफैं गरिरहेका छन्; आत्माले कहिल्यै केही गरेकै छैन र गर्न बाँकी पनि केही छैन।

जब यो अकर्ता भाव जाग्दछ, तब मानिस सम्पूर्ण मानसिक द्वन्द्वबाट मुक्त हुन्छ।

३. विवेकको पनि पार

सुरुवातमा साधकलाई 'विवेक' (सत्य र असत्य छुट्याउने बुद्धि) चाहिन्छ।
तर जब केवल सत्य (आत्मा) मात्र बाँकी रहन्छ र असत्य हराउँछ, तब छुट्याउने के? त्यसैले त्यहाँ विवेक पनि विश्राम लिन्छ।

मनन सूत्र:
"न धर्मको अहङ्कार छ, न पापको डर; जब गर्नुपर्ने केही बाँकी रहँदैन, तब आत्मा पूर्ण स्वतन्त्र बन्दछ।"